سالیان زیادی است که اینترنت به جزیی جدایی ناپذیر از زندگی امروزی تبدیل شده است. در کشورهای پیشرفته تقریبا تمامی شرکتها و نهادها در فضای وب اداره شده و کار میکنند. در کشور ما نیز بحث دولت الکترونیک و اینترنتی چند سالی است که در دستور کار قرار گرفته است.
در برخی از کسبوکارها و سازمانها چنان سرویس اینترنتی ریشه دوانده است که دیگر سرویسهای معمول جوابگوی آنها نبوده و نیاز به یک مرکزداده بیش از پیش احساس میشود. سازمانها از این مراکز برای ایجاد و دستیابی به سرویسها جهت پیادهسازی برنامههای کاربردی و بدون وقفه خود استفاده میکنند.
دیتاسنتر مکانی اختصاصی است که در آن مجموعهای از سرورها، کامیپوترها، زیرساختهای امنیتی و ارتباطی و دیگر تجهیزات شبکه و الکترونیکی قرار دارند. هدف اصلی این مراکز ارائه، نگهداری و پشتیبانی از انواع سرویسهای تحت شبکه شامل اینترانت، اینترنت و اکسترانت میباشد. به عبارت دیگر، هر سازمان، شرکت یا فردی، با استفاده از سرویسهای شبکه ارائه شده در دیتاسنتر یا مرکز داده، میتواند دادهها یا دیگر خدمات مبتنی بر شبکه خود را مدیریت کند.
این مرکز بنا بر کاربردی که از قبل بر اساس آن طراحی شده است، میتواند به یکی از اشکال مرکز ذخیره داده، مرکز پردازشی، مرکز جمعآوری داده، یا هر سه باشد. بسته به نیاز سازمان، کاربرد و دیگر عوامل این مراکز میتواند به اندازه یک اتاق کوچک باشد و یا برای پروژههای عظیمی همچون گوگل، فضای چندین هکتاری را اشغال کند. بر این اساس و نیز برحسب نوع کارکرد، 6 نوع مرکز داده تعریف شده است:
- مراکز داده اینترنتی (IDC)
- مراکز داده محلی (Intranet)
- مراکز داده فراسازمانی (Extranet)
- فراهمکنندههای سرویس (SP)
- شبکههای خصوصی WAN
- شبکههای سازمانی، تجاری یا دانشگاهی (Campus)
در یک دستهبندی دیگر دیتاسنترها بر اساس نوع تکنولوژی و مدرن یا سنتی بودن نیز گروهبندی میکنند که عبارتند از:
- مراکز داده مدیریت شده (Managed Services Providers Data Centers)
- مراکز داده سازمانی (Enterprise Data Centers)
- مراکز داده هممکانی (Colocation Data Centers)
- مراکز داده یکجا یا عمده (Wholesale Data Centers)
- مراکز داده ابری (Cloud Data Centers)
شنبه 30 خرداد 1405
